Krzyżne jest niemalże tak samo słynn± przełęcz± jak Zawrat. Jej popularno¶ć wi±że się głównie ze wspaniał± panoram±, jak± Krzyżne nas uracza. Mimo, że jest ona podobna do widoku z Zawratu, to jednak jej zasięg jest szerszy, a kompozycja szczytów ciekawsza. Szlak na Krzyżne jest znacznie łatwiejszy i o wiele dłuższy od drogi na Zawrat, przez co mniej popularny. Dzięki temu, wędruj±c na przełęcz mamy możliwo¶ć spokojnego obcowania z natur±, a nasza trasa wiedzie przez bardzo dzik± i piękn± Dolinę Pańszczycy.

Pocz±tek znaków żółtych przy schronisku na Hali G±sienicowej. Szlak prowadzi nas pocz±tkowo na wschód, schodz±c na dno Doliny Suchej Wody, a następnie trawersuj±c zbocza rozłożystej, Żółtej Turni. Cały czas poruszamy się w do¶ć gęstym lesie. Dopiero pod koniec tego długiego odcinka wychodzimy w piętro kosodrzewin i wydostajemy się do Doliny Pańszczycy. Od wschodu jest ona ograniczona przez masywne zbocza Wielkiej Koszystej, a od południa przez Buczynowe Turnie.

Zmieniamy orientację na południow± i kierujemy się w wyższe partie doliny. Po krótkim czasie dochodzimy do Czerwonego Stawu, który jest niewielkim, aczkolwiek bardzo urokliwym jeziorkiem o charakterystycznym zabarwieniu dna. Nad jego brzegiem można doskonale odpocz±ć przed trudami dalszej wędrówki. W okolicy nierzadko słychać przeci±głe gwizdy wydawane przez nawołuj±ce się ¶wistaki.

Dalsza droga wiedzie w¶ród ogromnych rumowisk i wznosi się coraz wyżej, w coraz bardziej skalny teren. W końcu wyłania się cel naszej wędrówki - szerokie siodło Krzyżnego. Kamienny chodnik zakosami wznosi nas na znaczn± wysoko¶ć, a następnie wprowadza w lit± skałę. Odcinek ten jest najtrudniejszy technicznie w całej wycieczce, co nie oznacza, że sprawia jakiekolwiek zauważalne trudno¶ci przy dobrych warunkach atmosferycznych. Po wyj¶ciu ze skał droga znów zamienia się w wygodny chodnik, który wyprowadza nas aż na przełęcz.

Zgodnie z zapowiedzi± widok jest niezwykle bogaty. Po lewej stronie widać Tatry Bielskie, a id±c w prawo - Słowackie Tatry Wysokie, rejon Doliny Białej Wody, Rysy, Mięguszowieckie, a w końcu też Hruby Wierch, znad którego nie¶miało wyłania się Krywań. W dole mieni± się jeziora w Dolinie Pięciu Stawów Polskich, wspaniale widać też potęgę Wielkiej Siklawy. Co więcej, szum wodospadu jest tu doskonale słyszalny.

Piotr Gurgul