Jest to niewątpliwie jedna z bardziej oryginalnych wędrówek, rzadko wybierana przez turystów. Prowadzi ona słoneczną Doliną Koprową, by następnie przejść w jej główną boczną odnogę - Dolinę Hlińską i w końcu wyprowadzić na siodło przełęczy. Dolina Koprowa ma wiele walorów - znajduje się w bliskości wyłączonych z ruchu turystycznego Kop Liptowskich, ma bardzo rzadki dla Tatr, równoleżnikowy przebieg, okala Krywań od północy i rośnie tu urokliwy las. Łatwo dostępna Koprowa Przełęcz oferuje zaś oryginalny i miły dla oka widok.

Początek szlaku niebieskiego w przysiółku Trzy Studniczki, niedaleko miejscowości Podbanske. Szlakiem ruszamy prosto na północ, w dostojny i mroczny las. Następnie skręcamy nieco na zachód, by po chwili, po przecięciu leśnej drogi - zawrócić na wschód. Ścieżka jest bardzo przyjemna, gdyż zamiast się wznosić, schodzimy coraz niżej, trawersując lesiste zbocza. Po trzech kwadransach osiągamy dno doliny i łączymy się z asfaltową drogą biegnącą dołem. Po lewej stronie widać łagodne zbocza Kop Liptowskich. Idziemy lasem, od czasu do czasu mijając polanę lub wiatę dla turystów. W ten oto sposób dochodzimy do rozdroża w Ciemnych Smreczynach.

Dalej podążamy wiernie za znakami niebieskimi nieco w prawo, w Dolinę Hlińską. Okoliczne rośliny i trawy są bardzo piękne. My zaś stopniowo opuszczamy piętro lasu i przechodzimy w porośnięte kosówkami połacie. Z czasem kosodrzewina ustępuje miejsce łąkom, a rozłożysta dolina zachwyca coraz bardziej. Po prawej góruje imponujący mur Hrubego, w oddali zaś widać górne zamknięcie doliny, Koprowa Przełęcz jest jednakże jeszcze niewidoczna. W końcu zakręcamy nieco w lewo i rozpoczynamy finalne, niezbyt długie i łatwe podejście do celu.

Koprowa Przełęcz wita nas bardzo pięknym widokiem na Mięguszowieckie Szczyty i Grań Baszt. Porośnięta jest trawami i zachęca do dłuższego odpoczynku. Wybrać się stąd można na pobliski Koprowy Wierch, skąd widok jest dużo bogatszy.

Piotr Gurgul